Transkrypcja filmu o historii Pani Wiesławy

Ta strona zawiera transkrypcję filmu „Historia Pani Wiesławy” ze strony Historie pacjentów. Film to wywiad z Panią Wiesławą, pacjentką VitalAire, która choruje na POChP i korzysta z nieinwazyjnej wentylacji mechanicznej. Film trwa 6 minut i nie ma napisów.

Zaczęło się to dziać dużo wcześniej. Pojawił się poranny kaszel, ale nie zdawałam sobie z tego sprawy. Cały czas byłam czynna zawodowo, więc praca, praca, praca. Jednego razu, biegnąc do pracy (miałam kilometr, więc chodziłam pieszo), nie miałam siły i usiadłam na brudniku przy ulicy. Zgarnęła mnie koleżanka i wtedy okazało się, że brakuje mi oddechu. No i wtedy zaczął się lekarz.

Pulmonolog. Ale jakieś tam leki raz wzięłam, raz nie wzięłam. Byłam pracoholikiem, z pracy do pracy. Później okazało się, że w ogóle nie mogę wejść do siebie do mieszkania, chociaż mieszkam na parterze.

Coraz częściej trafiałam na oddział pulmonologii. Przestałam pracować zawodowo, musiałam przejść na rentę, bo już nie było o czym mówić. Działo się to od 2000 roku. W 2008 roku nagle zmarł mi mąż. Uważam, że ten stres pogłębił chorobę i leki przestały działać.

Zaczął się tlen w domu. Aparat z tlenem działał przez parę lat, później okazało się, że tego tlenu jest już za mało. Nie mogłam sobie z tym poradzić, więc zaczęłam szukać pomocy gdzie indziej, bo leczyłam się w Kruku. Trafiłam do kliniki na Płockiej w Warszawie, przez profesora Orłowskiego, przez Kaczą. Tam okazało się, że mój organizm potrzebuje nieinwazyjnej wentylacji. Zapytano mnie, czy się na to zgadzam. Zgodziłam się i otrzymałam respirator do domu. Przywiózł mi go pan doktor Nasiłowski.

Minęło już sześć lat, odkąd na tym funkcjonuję. To jest POChP, całkowita niewydolność, kategoria D. Zaczęło się od astmy, która się pogłębiała. Gdybym dbała o siebie tak, jak powinnam, gdybym przestrzegała zaleceń… Ale ja nie, moja praca.

Powinnam być około 17 godzin na tlenie razem z respiratorem, ale tych 17 godzin niekoniecznie przestrzegałam. Respirator tak: w nocy staram się minimum 8, nawet 10 godzin. Mam też tlen przenośny. Zmieniło się na tyle, że zaczęłam funkcjonować, zaczęłam wychodzić do ludzi.

Praktycznie 8 lat było wyrzuconych z życiorysu. Nie mogłam chodzić. Kiedy miałam sam tlen, poruszałam się tylko po domu, nie wychodziłam na świat. Jeśli syn gdzieś mnie zabrał, na przykład do sklepu, nie mogłam mówić, rozmowa sprawiała mi trudność. Kiedy ktoś mnie spotkał, myślałam: Boże, żeby już sobie poszedł. Odpowiadałam tylko zdawkowo: tak, nie. Męczyła mnie nawet mowa, nie mówiąc o zakupach. Chciałam tylko popatrzeć na ludzi i szybko wracałam do domu. Później zaczęłam ich unikać, bo po co ja ludziom, skoro nie mogę nawet z nimi rozmawiać.

Pamiętam, jak syn zawiózł mnie do Warszawy. Trzeba było przejść może 50 metrów, a on wziął mnie na ręce, bo w ogóle nie dałam rady iść. W Warszawie, w trzeciej dobie, spróbowałam wejść na pierwsze piętro. Jaka to była radość, kiedy po pierwszej dobie sama poszłam do toalety, bo wcześniej absolutnie nie.

Trzeba było przyzwyczaić się do respiratora, do maski. Przez całą noc siedział przy mnie lekarz dyżurny, nie pamiętam jego nazwiska. Współczułam pielęgniarkom. Ja co minutę się dusiłam, nie umiałam tego, mówiłam: Boże, co oni tu ze mną robią, chcą mnie udusić. Cały czas sprawdzali zawartość tlenu we krwi, pielęgniarki co 15 minut robiły badania, a ten lekarz siedział przy mnie całą noc.

Po tej nocy wytrzymywałam minutkę, trzy minutki, potem cztery, pięć, a oni się cieszyli, że coś spada, że jest dobrze. Po takim nocnym maratonie zasnęłam nad ranem, cały czas na tlenie. Kiedy wstałam, przeszłam do toalety. Była tuż obok, trzy kroczki, ale te trzy kroczki przeszłam i byłam taka szczęśliwa.

Trwało to może tydzień, może dłużej: 15 minut, 20 minut. Potem przespałam pół nocy, później całą noc. Lekarze powiedzieli, że bardzo szybko się przystosowałam. Kiedy zobaczyłam, że ta maszyna mi pomaga, zrobiłabym wszystko, żeby tylko stanąć na nogi. To była niesamowita radość. Zrobiłam wszystko, żeby jak najszybciej się do niej przystosować.

Wróciłam do domu jeszcze bez maszyny, bo trzeba było ustawić parametry. Pamiętam to wszystko. Doktor Nasiłowski przywiózł mi tę maszynę, podłączył ją i nauczył mnie obsługi. Pojechał, a ja zaczęłam funkcjonować.

To jest moje drugie życie, mój drugi świat, moje okienko na świat. Kiedy wyszłam do ludzi, mówili: a mówili, że jesteś taka chora. A ja na to: a widać to po mnie? No właśnie, nie.

[Pod koniec filmu ujęcia respiratora w domu pacjentki i Pani Wiesławy zakładającej maskę.]

Wróć do strony Historie pacjentów